Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

127 Hours (2010)

Μοναχικά βιωματική αλλά πλήρως εναρμονισμένη με το mainstream, η ιδιαίτερη αυτή ιστορία επιβίωσης που κατασκεύασε ο Boyle για την σκοτεινή αίθουσα, δεν έχει σκοπό μόνο να αποπροσανατολίσει τον θεατή από τις άψυχες και ανούσιες ανησυχίες της καθημερινότητας που μπορεί να κατευθύνουν τις αποφάσεις μας, αλλά ταυτόχρονα να αποδείξει (μέσα από την πραγματικότητα που κρύβει πίσω της) την δύναμη της θέλησης που αδιαμφισβήτητα κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα στα σπλάχνα του. Το στοίχημα που βάζει εντέλει ο σκηνοθέτης είναι να πείσει τον απαιτητικό θεατή για τις αγνές του προθέσεις, πράγμα αρκετά δύσκολο στην περίπτωση του Boyle, αλλά όπως φαίνεται όχι ακατόρθωτο.

Ο σκηνοθέτης ξεκινάει την ταινία με πολλές και γρήγορες εικόνες πλημμυρισμένες από ανθρώπους που δουλεύουν, γελάνε, διασκεδάζουν, τρέχουν και πραγματικά δεν χρειάζεται πάνω από 127 δευτερόλεπτα για να σε πείσει για το μουσικοχορευτικό παρελθόν του.. Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου που κάποιοι ονομάζουν καθημερινότητα, χωρίς όρια και χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή, ξεχωρίζει ο δραστήριος και εγωπαθής Aron. Ένας κάθε άλλο παρά slumdog πρωταγωνιστής, εθισμένος στην αδρεναλίνη και τις ακρότητες της ζωής, ένας νέος που έχει μάθει να αναρριχάται σε πλαγιές, να χαίρεται την μοναξιά του και να αναπτύσσει την περηφάνια του κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο.

Περικυκλωμένη από ήλιο αλλά καταδικασμένη στην αφάνεια της σκιάς που βρίσκεται ο εγκλωβισμένος πρωταγωνιστής, η περηφάνια αυτή είναι που αμφισβητείται με τον πλέον βάναυσο τρόπο, εκθέτοντας παράλληλα την απροετοιμασία των ανθρώπων απέναντι σε ό,τι η ζωή σχεδιάζει εν άγνοιά μας. Η μοίρα παίζει το παιχνίδι της και τοποθετεί τον Aron απέναντι στη θνησιμότητά του, αφήνοντάς τον μόνο και χαμένο στις απέραντες σκέψεις του να επιλέξει ανάμεσα σε έναν αργό θάνατο και τον ακρωτηριασμό του περήφανου εγωισμού του.

Και αν η γρήγορη, εφετζίδικη και σχεδόν χορευτική αφήγηση του σκηνοθέτη μοιάζει να κουράζει (ή να μην ταιριάζει σε τέτοιου είδους εγκλωβισμένες ιστορίες), αποδεικνύεται τελικά απόλυτα συνυφασμένη και εναρμονισμένη με τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα (και αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας), γεγονός που τις χαρίζει μια ειλικρίνεια που μάλλον έλειπε από τις τελευταίες ταινίες του Boyle. Την ίδια ειλικρίνεια που από τις μέρες του Trainspotting βροντοφωνάζει να επιλέξουμε την ζωή και όχι κάποιο εικονικό υποκατάστατο, στην προκειμένη περίπτωση της ψηφιακής πραγματικότητας του σήμερα στην οποία αναλώνεται ένα κομμάτι του Aron.

Αν όμως υπάρχει μια και μόνο αλήθεια τότε αυτή κρύβεται στην “I need help” κραυγή του πρωταγωνιστή και την μετάλλαξή του από έναν εγωλάτρη και περήφανο νέο, σε έναν άνθρωπο έτοιμο να μοιραστεί την ζωή του με τους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που εμφανίζονται ξανά στο φινάλε να τρέχουν, να δουλεύουν, να διασκεδάζουν και να πλημμυρίζουν για άλλη μια φορά με εικόνες την οθόνη, χαρίζοντας στιγμές και δίνοντας τελικά αξία στις ζωές όλων μας. Σε αυτούς τους ανθρώπους μετουσιώνεται ο καινούριος πια Aron, η ζωή του οποίου άλλαξε δίπλα σε έναν πέτρινο βράχο με έναν ξαφνικό και γρήγορο τρόπο. Τόσο ξαφνικό όσο μια θανάσιμη παγίδα. Και τόσο γρήγορο όσο ένα καρδιοχτύπι.

Chris Zafeiriadis

5 σχόλια:

moody είπε...

Όμορφα. Αυτή, λοιπόν, είναι μια άλλη ματιά στις "127 ώρες" που πολύ θα ήθελα να βιώσω, όμως πάνω απ'όλα αυτά που συζητήσαμε, βαρέθηκα.

Chris Z. είπε...

Φίλε moody, δεν μπορώ να σου αλλάξω την γνώμη και δεν θα ήταν σωστό να το προσπαθήσω καν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας από τους δυο μας είναι σωστός και ο άλλος λάθος. Ούτε ότι υπάρχει μια μόνο αλήθεια. Όπως το λες είναι, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικά βιώματα και διαφορετικές προσεγγίσεις. Δεν είναι όμορφο όμως μια ταινία να έχει την δύναμη να το κάνει αυτό;

Καλησπέρα…

moody είπε...

Φυσικά και δεν είναι ο ένας σωστός. Διαφορετική ματιά είναι. Προσωπικά, θεωρώ πιο εποικοδομητικές τις διαφωνίες (με επιχειρήματα και κάποια λογική εννοείται) και τις απολαμβάνω.

R@miAnNa είπε...

Την καταευχαριστηθηκα!μου δημιουργησε ένα ρίγος στο τέλος μάλλον επειδη είναι αληθινο γεγονος και κατι τετοια με συγκλονίζουν!Απίστευτη ερμηνεία!Ειδικά στην χαρακτηριστική σκηνή με το "oups" βούρκωσα...

Chris Z. είπε...

Μου αρέσει ο ενθουσιασμός σου R@miAnNa. Πιστεύω ότι το ρίγος δεν δημιουργήθηκε μόνο από το γεγονός ότι είναι αληθινή ιστορία αλλά και επειδή ο Boyle είναι αληθινός μάστορας στη σκηνοθεσία. Όσο για την σκηνή που αναφέρεις, είναι από τις ελάχιστες που μου έχουν μείνει από την φετινή χρονιά.

Σ’ευχαριστώ για το σχόλιο και welcome στο blog μας… ;)