Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Whatever Works (2009)


Ο Boris μας βλέπει. Όπως τον βλέπουμε, τον ακούμε και τον νιώθουμε και εμείς. Μόνο που αυτός μπορεί να μας μιλήσει, ενώ εμείς όχι. Μάλιστα αυτός μπορεί να μιλήσει σε όλους όσους τον παρακολουθούν ενώ εμείς μόνο σε όσους βρίσκονται δίπλα μας. Αυτό δεν είναι δείγμα μεγαλομανίας φυσικά, αλλά χάρη. Η χάρη τού να βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά την οθόνης και να εκθέτεις τον εαυτό σου, χωρίς να σε νοιάζει (ίσως επειδή έχει σταματήσει να σε νοιάζει), εκθέτοντας παράλληλα και την αλήθεια που κατάφερες να εκμαιεύσεις από την ζωή. Η ζωή όμως είναι γεμάτη εκπλήξεις, δεν λένε; Και στις εκπλήξεις δεν κάνει εξαιρέσεις.

Πνιγμένος ανάμεσα στην στρυφνότητα και την απαισιοδοξία ενός σχεδόν γεροπαράξενου υποχόνδριου, μονίμως κατσουφιασμένου (και μεμψίμοιρου) αστού, απρόσμενα αγενής και (συμπερασματικά) άτυχος, χωρίς ίχνος γοητείας ή χαμόγελου, ο Boris είναι από εκείνους τους χαρακτήρες που τους αρέσει να μιλάνε έξω από τα δόντια. Γεγονός που κάποιους τους ελκύει σαν μαγνήτης, ενώ κάποιους άλλους (τους περισσότερους, μάλλον) τους απωθεί. Ένας άνθρωπος αυστηρός και θυμωμένος με τους ανθρώπους στα όρια της μισανθρωπίας, με μοναδική επιθυμία την ησυχία και την τετελεσμένη κριτική του.

Μέσου αυτού του περίεργου χαρακτήρα, αποκαλύπτεται το προσωπείο ενός θυμωμένου με τον (οποιονδήποτε) Θεό ανθρώπου, ο οποίος δεν συνειδητοποιεί απλά την θνησιμότητα που κουβαλάμε στην πλάτη μας όλοι, αλλά και την ματαιότητα της ατέρμονης αναζήτησης ενός απώτερου νοήματος. Ή για να το πω απλά (μιας και ο δημιουργός το παρουσιάζει χαριτωμένα εμμέσως) ενός ανθρώπου που δεν του έχει κάτσει ακόμα, γι’ αυτό και έχει σταματήσει να ελπίζει. Σε κάνει να αναρωτιέσαι βέβαια πως ένας τέτοιος χαρακτήρας χωράει σε μια παθιασμένη φιλμογραφία, η οποία βρίθει από ερωτοχτυπημένα συναισθήματα, αυθαίρετες απολαύσεις και αναλλοίωτα γυναικεία αρώματα. Η απάντηση δίνεται από την τύχη η οποία καμιά φορά σου χτυπάει την πόρτα την πιο απρόσμενη στιγμή. Στην κυριολεξία όμως.

Ένα κορίτσι ονόματι Melody από την Εδέμ του Mississippi, φέρνει την ευτυχία στη ζωή του Boris (η μελωδία της ευτυχίας, ίσως). Με το γλυκό προσωπάκι, το απαλό δέρμα, τις πολύχρωμες κάλτσες και το στρογγυλό κωλαράκι, η Melody είναι από τα κορίτσια που δεν μπορείς να αντισταθείς. Όπως δεν της αντιστέκεται και ο Boris, παραβλέποντας τις γιγαντιαίες – σε όλα τα επίπεδα - διαφορές ανάμεσά τους. Έτσι ο ιδιοφυής Woody πλάθει μερικούς από τους απολαυστικότερους διαλόγους της καριέρας του και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την Melody για να μεταπείσει τον ήρωά του. Όχι να του χαρίσει την ευτυχία αλλά να του δώσει το έναυσμα της αναζήτησης για εκείνο που θα τον κάνει ευτυχισμένο. Με ό,τι. Άλλωστε δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για πολλά πράγματα σε αυτό τον κόσμο.

Οι εκπλήξεις τελικά συνεχίζουν να συμβαίνουν, η ζωή κυλάει όπως πρέπει να κυλάει με τις ταραχές, τις ανησυχίες και τις γκρίνιες να παραμένουν, Μόνο που αυτή την φορά είναι λιγότερο επικριτικές, ενώ ο Boris φαίνεται για πρώτη φορά να νοιάζεται. Παράλληλα χρησιμοποιεί την χάρη που έχει να μας μιλάει, χαρίζοντάς μας απλόχερα μερικές ακόμα αποφθεγματικές διαπιστώσεις για την ζωή και ένα χαμόγελο. Και ενώ όλοι, πλημμυρισμένοι από αισιοδοξία εύχονται happy new year στο ισορροπημένο φινάλε της ταινίας, εμένα δεν μου μένει τίποτα παραπάνω απ’ το να ευχηθώ ακριβώς το ίδιο σε όσους η μοίρα έριξε, παραμονή πρωτοχρονιάς, επάνω σε αυτές τις γραμμές.

Chris Zafeiriadis

6 σχόλια:

theachilles είπε...

Χαίρομαι πάρα πολύ που η "προβολή - αφορμή για πρωτοχρονιάτικές ευχές" σου ήταν το Whatever Works. Ο Woody στην αποθέωση του κυνισμού του. Επειδή όμως τον θεωρώ ίσως τον καλύτερό μου φίλο, έχω να δηλώσω πως οι ταινίες του ανήκουν στην κατηγορία εκείνη που έχουμε εμείς οι σινεφίλ, βάση της οποίας "διαλέγουμε" ανθρώπους...

Thanks, Chris. Χρόνια καλά.

Mike είπε...

Μου αρεσε πολυ η παρουσιαση του χαρακτηρα/ανθρωπου Μπορις!
Περιττο να προσθεσω οτι ο Μπορις ειναι ο ιδιος ο Αλεν, αλλα θεωρω οτι ο Λαρι Ντεϊβιντ τον ενσαρκωσε ιδανικα!

Καλη χρονια να εχεις Chris, με υγεια πανω απ' ολα, δημιουργικοτητα, παμπολλες ταινιες και επιτυχιες σε ο,τι κανεις!!

Chris Z. είπε...

Εγώ ευχαριστώ Αχιλλέα που εκφράζεσαι για τον Woody όπως του αξίζει. Δεν θα μπορούσε να είναι κάποια άλλη η ανάρτηση, αφού εκτός από φίλος και δάσκαλος (με ό,τι συνεπάγονται αυτά), είναι και η καλύτερη παρέα… Σπάνιο αυτό στις μέρες μας, πολύ.

Φίλε Mike, o Λαρι Ντεϊβιντ είναι ίσως ο καλύτερος ηθοποιός που εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν γνωρίσαμε ποτέ. Είδες όμως, μια ταινία είναι υπέρ αρκετή για την αναγνώριση.

Ευχαριστώ για τα σχόλια και τις ευχές σας και ανταποδίδω. Υγεία φυσικά και όλα τα άλλα βρίσκουν τον δρόμο τους…

Καλή χρόνιά σε όλους..

argiris-cinefil είπε...

Κι εμένα μου άρεσε η παρουσίαση που κάνεις για τον Μπορις, άλλο άμα η ταινία δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.

Καλή Χρονιά φίλε Chris, με υγεία κι ευτυχία!

2,5/5: Ενδιαφέρουσα

Chris Z. είπε...

Καλή χρονιά και σε σένα φίλε Αργύρη..

Γιώργος Καλαποθαράκος είπε...

Ταινιάρα, οι διάλογοι όντως είναι εκπληκτικοί, παρακαταθήκη του Άλλεν. Επίσης συμφωνώ με τον Mike όσον αφορά τον Larry David. Να συμπληρώσω ότι η σειρά που παρουσιάζει στο αμερικανικο HBO το "Curb Your Enthusiasm" είναι εκπληκτική (γι άυτό εξάλλου τον διάλεξε ο 'Άλλεν). Φέτος παίχτηκε ο 8ος κύκλος και πραγματικά ηταν από τους καλύτερους! Ελπίζω να μας χαρίζει για πολλά χρόνια ακόμα το χιούμορ του.